Nuusperspektief

Gisteraand is ek weer deur van my wyke wat ek in die gemeente bedien. Gewone ou huisbesoek. Miskien verstaan jy nie die gevoel nie. Om laatmiddag tuis te sit na ’n laaang dag op kantoor met baie dinge in jou kop en dan energie bymekaar te probeer maak om in jou motor te klim om onbekende en bekende mense te gaan ontmoet. Deesdae vir my meer onbekend. Jy weet nie wat jy gaan teëkom nie. Jou instink sê: Kan ek nie ook maar net ’n rustige aandjie tuis deurbring nie… maar dan gaan jy. Jy het immers nie die keuse nie.

En dan die verrassing. Jy kom na 2-3 ure op ’n vreemde manier vervuld by die huis. Jy het gewone mense met gewone issues ontmoet. Mense met wie jy nie sou kontak gehad het as dit van jou eie voor of afkeure afgehang het nie. Mense wat almal deel is van wat ons die “NG Kerk” noem. Mense met klein kinders, sommige half uit die kerk, sommige geskei en weer getroud, sommige met eie af vlerke. Sommige goed en ander nie altyd so goed nie, maar meer en meer kom jy agter hoe broos hulle geword het. Mense wat half verbaas vra: Maar waar kry jy die tyd om by ons uit te kom. Ons verstaan dit nie lekker nie. Jy werk mos nou in ’n “hoë” pos by die sinode!

… En jy besef skielik: Leierskap het die blootstelling baie nodig. Kerklike leierskap behoort meer tyd met “gewone mense” deur te bring. Nie net met die “Joodse Raad” nie.

 Ek dink dit vorm ’n mens op ’n andersoortige manier as wat persoonlike vriende en geesgenote, boeke, sinodale vergaderings en emails dit ooit kan doen.

Woede is soms nodig, maar baie gevaarlik, nie vir die persoon op wie jy dit uithaal nie, maar vir jouself. ’n Kalm gees bereik dikwels veel meer as ’n woede-uitbarsting. Woede laat jou perspektief verloor en laat jou foute maak. Tog is daar ook iets soos “heilige woede”. Dit behoort na vore te kom as onreg of die waarheid op die spel is. Laat ons egter altyd maar altyd ons gees, ondergeskik maak aan die Gees van God wat ons kan en wil lei.

Nico Nel vertel my die ander dag die storie van die onderwyser wat vir Jannie die volgende vraag gevra het: “As die Paarl 12 km van Wellington af is, hoe ver is Wellington van die Paarl af?” Jannie het net sy kop geskud. Die onderwyser het die vraag herhaal. Weer het Jannie net kop geskud. Daarop het die onderwyser aan Jannie gevra: “Wat op dees aarde is so moeilik aan die vraag?” Daarop het Jannie geantwoord: “Meneer sien, dit is nie altyd so eenvoudig nie. Kersfees is baie naby aan Nuwejaar, maar Nuwejaar is baie ver van Kersfees af!”

Die plattelanders sal op `n anderse manier die storie kan beaam. Vir hulle is die Kaap dikwels veel nader as wat die platteland vir die Kapenaars is.

Op `n vreemde manier het die storie my diep laat dink oor verhoudinge. Ons verhoudinge met mekaar en ons verhouding met God. Jy sien, ek gee soms meer om vir jou as jy vir my en omgekeerd. Met ons en God is dit ook nie anders nie. Die Woord leer ons dat daar tussen ons en God `n kloof is wat van die mens se kant onoorbrugbaar is. In dieselfde asem is God nader aan ons as die klere aan ons lyf. Die afgelope dae het ons Kersfees, God se naderkom aan ons, gevier: Christus, Immanuel, God met ons! Maar dit het implikasies vir ons in 2012.

Hulle sê my dat een brugbou-tegniek, is om die brug van twee kante te bou, totdat die twee kante presies in die middel bymekaar uitkom. Dit het ingenieurs al laat bloedsweet. ’n Mens wens dit kon so in alle verhoudings werk, maar soos gesê, soms is die afstand tussen jou en my verder as tussen my en jou. Waar laat dit ons?

Die Burger se onlangse jeugleierskonferensie, wat gehandel het oor die polariteite in ons samelewing, het my gehelp om verder hieroor te dink. Op die ou end het jy ware leierskap nodig om ’n besluit te neem dat daar ’n brug gebou moet word. Iemand moet die inisiatief neem. Die klowe in ons samelewing is steeds groot, maar Christus het ons kom wys hoe daar gebou kan word. Brugbouers kry soms baie seer, maar hulle gaan leef onder die mense na wie toe hulle die brug wil bou. Hulle ag hulself nie belangrik nie. Hulle bou nie ego’s en profiele nie, maar brûe. Hulle kan jammer sê én vergewe, tot sewentig maal sewe keer. Hulle verstaan kompleksiteit, kan meer as een ding gelyktydig vashou, fyn luister en tree met groot wysheid en sensitiwiteit op. Hulle praat nie as hulle kwaad is nie en kies hulle woorde fyn. Hulle jaag die waarheid meedoënloos na en vermy die leuen en halwe waarhede. Hulle leef die droom dat die kloof oorbrug kan word.

Daar is veel meer wat ons sou kon sê, maar op die ou end bid hulle en rus hulle in God, wat self die Meesterbouer was en is en kom wys het hoe dit gedoen word.

braam@kaapkerk.co.za

Gister het ek ’n heerlike ontmoeting met die Aartsbiskop van Kaapstad, Thabo Makgoba gehad. Hy is werklik ’n merkwaardige en ’n waardige man. Hy is sag en warm met ’n besonderse intellektuele kapasiteit. Tog val dit my elke keer op dat die mense om hom, sy personeel en kollegas, hom aanspreek as “Your Grace” Dit is tradisie in die Anglikaanse kerk. Toe wonder ek – tong-in-die-kies, hoe ’n mens ek sou wees as mense my die heeldag, “your grace” sou noem. Dit moet mos afgee op ’n mens. Dalk was die Engelse nie heeltemal so dom nie. En hoe sou die mense om jou word as jy hulle die hele tyd op ’n sagte manier aanspreek. “Môre jou vriendelike mens!” Miskien moet ons daaroor dink. Ons is soms nogal daarop uit om die ander een sleg te sê en dan word hulle so….

Geld, of laat ek liewer sê, die wêreld se moeilikheid met geld, bly maar in die nuus. Voor in die koor van moeilikheidmakers, is die Grieke wat `n hele paar bankiers en regerings slapelose nagte gee. Die ironie is dat jy blykbaar steeds `n Porche om elke hoek en draai in Griekeland sien staan. Een van die groot redes vir hul moeilikheid is dat daar oor jare `n kultuur by gewone burgers ontstaan het om nie belasting te betaal nie. Nou kyk, belasting was maar altyd `n kwessie. George Bush het op sy dag dit goed gedink om $1,5 triljoen se belastingkortings aan te kondig en selfs Albert Einstein het al gesê dat belastingvorms heeltemal te moeilik is vir hom om te verstaan.

Terselfdertyd was dit verlede week belasting-sperdatum-tyd hier by ons en by SARS se kantore het mense in lang toue gewag om hul vorms in te dien. Dit bly vir my ongelooflik om die mense so geduldig te sien staan en is sekerlik `n teken dat daar baie mense in ons land is, wat met trots, lojale, verantwoordelike Suid-Afrikaners is. Tog knaag die vraag in `n mens se agterkop: Waarom sou ek belasting betaal as al die aanduidings daar is dat die regering miljoene rande vermors? Waarom moet ons tot 40% belasting betaal terwyl die Amerikaners nie eers 20% betaal nie? Die kort antwoord is: Weet jy watter moeilikheid Amerika as land met hulle skuldlas het?

Die vraag oor belastinggeld kom natuurlik nie van gister af nie. Jare terug het die Fariseërs op `n dag vir Jesus met `n strikvraag probeer vastrek deur aan Hom te vra of die Jode belasting aan die keiser moet betaal. Verwysend na die keiser se kop op `n muntstuk het Hy gesê: “Betaal aan die keiser wat die keiser toekom en aan God wat God toekom.” (Matt 22) Ek weet ons belastingopgawes is al beskryf as van die mees kreatiewe fiksie wat bestaan, maar as ons in `n volhoubare, ontwikkelende land wil woon, moet ons ons belasting betaal. Oor die geld wat vermors word? Daaroor mag ons en moet ons hard en aanhoudend bly praat – tot ons gehoor word.

Maar die een sinnetjie wat ons dalk mis, is die sinnetjie wat sê dat ons aan “God moet gee wat God toekom.” Dit gaan hier sekerlik oor veel meer as net geld. Dit laat my egter aan die woorde van Richard Foster dink: “Die sin van die lewe lê nie in wat ons besit nie, maar die wete dat ons in God leef, beweeg en asemhaal.”